آن كس كه ترسد بزودى عبرت گيرد.

+ سوره اعلی. آیه 10

بعد از اینکه پست قبلی رو نوشتم، تو کامنتی یک نکته مهم به نظرم رسید. اینکه خیلی از ماها شاید برای سوالات سخت جوابهای خوب جالبی داشته باشیم، اما سوال هایی از این دست و اینقدر ساده، واقعا برامون یک کار سخت باشه جواب دادنش. برای من که بود، نشستم فکر کردم و دقت کردم که چه جوابی باید بدم، آخرش هم گمان نمی کنم که همه رو نوشته باشم و یا اصلا اینی که نوشتم، دقیقا خودِ من باشه.

مثل یکی از هم ورودی هایمان که با پارتی بازی و زرنگ بازی و اینا، جای یه نفری رو تو آزمایشگاه گرفت و اما همیشه نوشته جات فیس بوکی ش حرف های عارفانه بود در مورد آدم ها و تنهایی! اینطوری است که عمدتا حرف های عارفانه مون فوق العاده است، اما جزئیات رفتاری مون آنقدرها هم چنگی به دل نمیزنه.

این یکی دو روزه داره گوشی قدیمی ام رو خالی می کنم که بدم به شخص دیگه. این همه مدت نگه داشتم فقط برای اینکه یه عکس از پروفسور بهاروند توش هست که واقعا ناراحتم که از دستش دادم. هر جور ریکاوری می کنم عکس هایی با کیفیت بسیار پایین تحویلم می دهد.

آن روز رفته بودم برای کارهای فارغ التحصیلی. کارشناس آزمایشگاه آن وقت ها که دانشجو بودم دوستم بود. چند تا رفتار احمقانه ازش دیده بودم ولی آنقدر سخت نشده بود برایم که حس کنم دیگر دوستم نیست. اما آن باری که سه بار من را تا انبار فرستاد به جای اینکه خودش برود و هی من برگشتم و گفتم میگه مواد رو فقط به خودت تحویل میده، آخرین ظرفیت تحمل من بود برای اینکه بتوانم همچنان دوست خطابش کنم. انگار کسر شانش باشد در مقام مسئول آزمایشگاه، برای من کاری انجام دهد، دوستی مان که بماند! دیگر حرف نزدیم. من دیگر حرف نزدم. حالا باید یک هفته معطلش می ماندم تا بیاید و بعد چند ساعت صبر می کردم تا یک امضا احمقانه تحویلم بدهد. از این جهت احمقانه که خودش کمدم رو بدون اطلاع تخلیه کرده بود و همه نمونه هایم از دست رفت!

آنقدر دیر امضا کرد که شخص بعدی که امضایش را نیاز داشتم، رفته بود. نشسته بودم در دفتر و مانده بودم چه کنم. مدرکم را هر چه زودتر نیاز داشتم. بهاروند آمده بود و داخل دفتر ایستاده بود. یک احترام خشک و خالی بهش گذاشته بودم. برای آنکه بعد تجربه ای که در شبکه علمی داشتم، همه این رفتارهای احمقانه را زیر سر بهاروند می دانستم. بهم سلام کرد. با اینکه 4 سالی هست فارغ التحصیل شده ام فامیلی ام را یادش آمد. آمد ازم بپرسد که چطورم، بغض من ترکید و از دفتر آمدم بیرون. منشیِ دفتر آمد دنبالم و گفت بهاروند گفته خودش برگه ام را امضا می کند و نگران نباشم. راستش که آن موقع غصه این جو مسموم را میخوردم تا کار خودم را بیشتر. یک روزی که برای کارهای شبکه علمی با بهاروند جلسه داشتیم، گفته بود بهت توصیه میکنم که این کارو دلی دنبال کنی و من دلی دنبالش کرده بودم اما آخرش خیلی راحت دکتر م من را انداخته بود بیرون. به جرات می تونم بگم اگه شبکه علمی رویان رسمی شد بخاطر پیگیری های من بود. به دکتر م تا چند ماه سلام نکردم... حالم بد میشد از آن همه وقاحت. بعدترش دکتر م برگشت گفت که من هیئت علمی رویانم اما بهاروند سرم داد میزنه من هیچی نمیگم، حالا تو چند وقته به من سلام نمی کنی؟!! کینه این رویکرد بهاروند که به زیردست ها تسری پیدا کرده بود روی دلم مانده بود. اما نه بخاطر خودم، بخاطر رویان. برای یکی از دوستانم این داستان رو تعریف کردم و گفت بهاروند اهل شنیدن غر از دانشجویی مثل من و تو نیست... مثل حسنی آدم بزرگی بشو، آن وقت هست که حرفت شنیدن دارد.

برگه ام را تا بروم آبی به دست و رویم بزنم امضا کرده بود. یک کتاب هم گذاشته بود کنارش تا منشی به دستم برساند. سلول های بهاری. من هنوز آنقدر قابل نبودم که دلیل بغض و اشکم را برایش توضیح بدهم. ایستاده بود جلوی محوطه منتظر کسی. کتاب را بهش دادم که برایم امضایش کند و گفت که اینقدر نازک نارنجی نباشم و من باز اشک هایم ریخت. جایی نبود که بتواند کتاب را بگذارد و بنویسد. روی دو پا نشست. پروفسور بهاروند. جلوی من. برای اینکه کتابم را امضا کند. ازش عکس گرفتم تا یادم بماند قرار است که یک روز آنقدر بزرگ بشوم، که بروم پیشش بنشینم، غرهایم را بزنم!

.

.

.

سه نفری اینجا بودن که دیگه نیستن. خودم خواستم نباشم. نمی دونم چقدر درست دیده باشم، چقدر درست درک کرده باشم... اما اگر یک روز اومدن، امیدوارم این سطور رو بخونن و بدونن برای خاطر خودشون ارتباطم رو قطع کردم. نه بخاطر خودم و خودخواهی ام و احساساتم. بدونن اگه برام عزیز نبودن، یا خودم برای خودم عزیزتر بودم، بالاخره یک جوری کج دار و مریض هم شده، باهاشون راه می اومدم و نگه شون میداشتم!