داشتم ویس های یه نفر رو گوش میدادم، داشت در تایید اینکه خوبه آدم دوره ببینه و داره روی خودش سرمایه گذاری می کنه حرف میزد. وسط حرفهاش گفت آره مثلا من یه دوره تندخوانی از عباسمنش رو دیدم که خیلی روی من تاثیر گذاشت و اون وقتها حدود شش ماه پول تو جیبی ام رو باید میدادم برای خریدش. من یه مینی دوره تندخوانی داشتم از عباس منش. گوش دادم و خیلی چیز مهمی نگفت و یه سری کلیات گفت در مورد اینکه تند خوانی چطور و چقدر میتونه روی همه جنبه های زندگی ما تاثیر داشته باشه. سایتش رو نگاه کردم، به نظرم رسید کاسب خوبیه! اما لااقل من قرار نیست ازش خرید کنم.

یه سرچ کردم تو یوتوب و یه دوره ۲۱ روزه تندخوانی پیدا کردم که مال جیم کوییک هست، اما یه نفر دیگه توضیحش میده. چند روز نیست از شروع دیدن این دوره میگذره اما سرعت خوندنم و یا لااقل حسم موقع خوندن کتاب خیلی فرق کرده. اون حسی که یه کتاب رو شروع میکردم و خیلی طول میکشید تا تموم شه و یا یه ذره میخوندم و خسته میشدم رو از دست دادم. چند تا کتاب هست که همزمان دارم میخونم. اونقدر به نظرم جالب توجه رسیده که برگشتم نگاه کردم و کتابهای قبلی رو هم که نصفه مونده بود، برداشتم گذاشتم کنار دستم تا بخونم. یکی از اون کتابها سلولهای بهاری هست. این کتاب رو پروفسور بهاروند بهم داد. وقتی که بالاخره یه روزی نتونسته بودم تحمل کنم اون همه فضای مسموم رویان رو و وقتی حالم رو پرسیده بود اشک ریخته بودم!! اون کتاب رو بهم داد و ازم خواست که آدم قوی تری باشم و اراده ام رو قوی تر کنم و اینقدر راحت گریه نکنم...

حالا که دارم کتاب رو میخونم یه چیزی داره روح منو میجوئه! بهاروند جای جای کتاب نوشته که تو مشکلاتی که داشته گریه میکرده. فکر می کردم وقتی کسی به من میگه قوی باش و گریه نکن واسه اینه که خودش اهل گریه کردن نیست. اهل اشک نیست. چه اینکه اهل اشک بودن هم داستانی است برای خودش. مگه علی نبود که میرفت تو چاه گریه میکرد؟! یه جایی هست، نفس بالا نمیاد... قلب آتش گرفته... هر قدر نفس های عمیق و طولانی میکشی که خنکش کنی، آروم نمیشه قلب. اینجاهاست که اشک از چشم ها میاد که بریزه روی قلب و خنکش کنه. میخوام بگم داستانش اینه. حالا هر کسی اندازه جنم خودش. اشکی که آه داره پشت قدم هاش.

اون چیزی که آزارم میده اینه: بهاروند اشک های منو به رسمیت نمیشناخت. زن ها گریه میکنند. خوبه که قوی باشن و جای گریه کردن کار انجام بدن!

خانمش از اول ازدواجشون -به فاصله چند ماه- بیمار میشه. یه بیماری خودایمنی که کاری نمیشه براش کرد و روز و شب مفاصل و بدنش درد میکنه. بالاخره چند سال پیش گویا سرطان هم مزید میشه و فوت می کنن. الان بهاروند متولد ۱۳۵۰ با یه دختر خانم پزشک متولد ۱۳۷۲ ازدواج کرده. ۵ سال از دخترش بزرگتر.

میدونی بهاروند... تو توی زندگیت خیلی زحمت کشیدی... خیلی. کتابت رو میخونم و به این فکر میکنم. اما. اما خیلی راه داری تا اهل اشک شدن.

+ لینک کانالی که هم دوره تند خوانی و هم دوره ابر مغز جیم کوییک رو گذاشته: t.me/jimkoiik

یه بخشی از من هست که خیلی دلش میخواد تلاش کنه و از این دست زنهایی باشه که وقتی رد میشن حالت اشتیاق و احترام رو توامان در آدمهای اطراف ایجاد میکنن.